Een heel gewone dag

Mijn favoriete soort blogberichtjes zijn die waarin iemand simpelweg vertelt wat hij doet op een heel gewone dag. En dan vooral als het mensen zijn zoals zij of zij, waarvan ik me bij het lezen van hun normale berichtjes afvraag "hoe doen ze het toch allemaal?". Ik ken eigenlijk geen nederlandstalige voorbeelden, trouwens, hoewel Teuni toch wel zoveel vertelt dat je een aardig beeld van haar dag kunt vormen.
Nu verbeeld ik me niet dat mensen dolgraag willen lezen hoe ik mijn dag doorbreng, maar het is een leuk onderwerp voor een blogpostje. Zeker omdat mijn normale dagen absoluut niet voldoen aan het beeld dat mensen van een schrijfster hebben. Er zijn dagen waarop ik bijna niets anders doe dan schrijven. Maar de meeste zien er zo uit als deze dag (dit was vorige week dinsdag - maar vandaag heb ik me alweer verslapen):

7.05 Ik schrik wakker. Wekker vergeten te zetten. Normaal gesproken word ik altijd ruim voor zevenen wakker, maar het was gisteren laat... Snel aankleden, theezetten, eierkoker aan.

7.30 Dochters en echtgenoot komen binnendruppelen. We zijn geen van allen ochtendmensen, dus we ontbijten individueel, met een bord of broodplank op schoot.

8.30 Tijd om aan het werk te gaan. Dochters vertrekken naar de kamers om te werken/leren, echtgenoot blijft nog even op de bank zitten met zijn laptop om mail te checken, maar verhuist na een half uurtje naar ons kantoortje. Ik heb een huishoudochtendje, dus ik begin met opruimen.
Eigenlijk wil ik schrijven, maar dat moet even wachten. Ik zit trouwens toch met een manuscript dat het net niet is. Ik ga iedere keer braaf zitten om verder te schrijven, maar het lukt gewoon niet. Het vervelende is dat ik iemand beloofd heb "zo snel mogelijk" iets te laten horen en dat is al maanden geleden. Maar wat ik nu heb is gewoon te slecht om aan iemand te laten zien. Dus moet het nog maar even wachten.

9.30 Als ik badkamer, toilet en keuken gesopt heb en een lading was in de machine gestopt, spring ik in mijn auto. Die moet naar een garage in de stad voor een garantiereparatie.

9.45 Het verkeer zit mee en ik arriveer een kwartier te vroeg.

10.00 Ik ben eindelijk aan de beurt, nadat de mensen voor mij uitgebreid hebben staan kletsen en er ook nog iemand voordrong. De man achter de balie en ik hebben een communicatieprobleempje; hij kan mijn auto niet vinden in het systeem. Als de auto eindelijk gevonden is, blijkt "even kijken of de reparatie nodig is" een uur te moeten duren. Ik heb geen zin om zolang in de wachtkamer te zitten (herinnering voor mezelf: volgende keer laptop meenemen!) en besluit het winkelcentrum verderop in te duiken. Ik ben al snel uitgekeken en bedenk dat ik beter in de wachtkamer had kunnen gaan zitten om na te denken over mijn boek.

11.00 Ik heb het winkelcentrum vier keer rondgewandeld en het is eindelijk tijd om mijn auto op te halen. De reparatie is inderdaad nodig en we maken een afspraak voor volgende week (herinnering voor mezelf: laptop meenemen!)

11.15 In het winkelcentrum in de stad kon ik het enige dat ik echt nodig had niet vinden, dus ik moet op weg naar huis langs het winkelcentrum in een andere plaats.

11.30 Thuis, was in de droger, de rest ophangen, nieuwe was in de machine, bed afhalen, beginnen met stofzuigen, tot de ontdekking komen dat ik vergeten ben te stoffen, nog een keer stofzuigen.

12.00 Tafeldekken en lunch.

13.30 Afwassen (ja, met de hand), nog even een kopje koffie met echtgenoot op de bank en dan naar het kantoortje.

13.45 Mail lezen en beantwoorden, reacties op mijn blog lezen, blozen om een heel lieve reactie, reacties beantwoorden. Facebook, twitter en een paar blogs lezen. Bedenken dat ik dat laatste anders moet gaan doen, want nu lees ik alles vluchtig en vergeet dan dat ik op sommige mensen wil reageren. Ik wil daar veel bewuster mee omgaan.

14.00 Derde was vandaag. Het houdt nooit op. Bedenken dat ik een blogje moet schrijven, maar ik heb niet echt inspiratie. Toch beginnen met een blog schrijven. Ondertussen dochter helpen met boekhoudstudie.

15.00 Koffie/theepauze. Stukje breien. De wol die bijna op was, is nog steeds genoeg om een vierkantje te breien (na een muts en een ander vierkantje). Maar ik ben er bijna...

15.15 Mijn manuscript staat open in Word en ik ben begonnen met (alweer) van voren af aan doorlezen. Ik blijf hangen op het punt waar mijn hoofdpersoon vertelt over haar verbroken relatie. Daar is iets mee, maar ik kan er de vinger niet opleggen wat.

15.45 Verder met blogje schrijven, bijpassende foto's maken en van gedachten veranderen. Ander blogje schrijven en plaatsen, doorlinken naar Facebook en Twitter. Het probleem "dit blog" of "deze blog" (groene boekje zegt mannelijk, Van Dale zegt mannelijk en onzijdig, bijna iedereen zegt "deze", maar ik ben gewend om "dit" te zeggen) omzeilen door "mijn blog" te typen. Bedenken dat ik nog steeds niet snap hoe Google plus werkt, er heel even naar kijken en dan weer afhaken.

16.15 Ik wil de was opvouwen en de laatste ronde laten draaien, maar de was is nog niet droog. Waterreservoir is vol. Nog een kwartiertje aanzetten. Dochter helpen met lastige opdracht. Kat komt drijfnat thuis. Even afdrogen (vindt hij fijn, hij vraag er zelfs - luidkeels - om). Tussendoor steeds een paar minuten peinzend naar manuscript kijken, maar geen tijd om me er echt in te verdiepen.

16.45 Dag bijna voorbij. Moet het bed nog opmaken, een was drogen/ophangen, eten koken. Had nog willen schrijven en aan mijn blog layout willen werken. Probeer het los te laten, morgen is er weer een dag. En misschien werk ik vanavond nog even door.

17.03 De kat gilt om eten. Ik ben drie hele minuten te laat. Ik geef hem zijn brokken en zie dat ik vergeten ben soep te koken. En ik moet de laatste was nog drogen en het bed is nog niet opgemaakt. En wat eten we vanavond?
Ik zet de soep op, hang de was op en stop de rest in de droger, help de kat door zijn brokken weer terug op het bordje te leggen. Bedenk dat het grappig zou zijn als ik dit verslag kon eindigen met 's avonds laat het vergeten bed nog op te maken.
Ik besluit dat we vanavond prei eten, maar wel met aardappels (ik vind het lekkerder met rijst) omdat we al twee keer rijst op hebben deze week. Ik snij de prei en zet het alvast op om een voorsprong te nemen op de aardappels. Daarna schil ik de aardappels, maar laat ze nog even staan.
Schrijf nog even een reactie op iemand en vul dit verslag aan (dat schrijf ik dus ook nog tussen de bedrijven door al staat het er niet steeds bij).

18.00 Ga de soep proeven, keur hem goed en schep vier kommen vol (wij eten soep voor het eten, maar niet als voorgerecht - normaal gesproken warm ik het rond een uur of vijf op en eten we het dan alvast op -  dat scheelt heel veel gesnaai voor het eten). Aardappels opzetten.
Ga achter vertellen dat de soep klaar staat en neem meteen mijn laptop mee naar de huiskamer. Ik wil nog wat doen, maar moet wel op het eten letten, wat gemakkelijker gaat vanaf de bank. Oh wacht, eerst dat bed opmaken, want zo grappig is het niet om 's avonds laat lekker onder de dekens te willen kruipen en dan nog aan het werk te moeten (komt regelmatig voor). Zinloos naar beeldscherm staren. Snel nog even de speklapjes bakken.

18.30 Tafeldekken, eten, opruimen, afwassen, was opvouwen, koffie

19.30 Ik werk nog even aan mijn bloglayout, maar het lukt niet erg. Ik wil weer eens iets heel ingewikkelds. Waarom kan ik me nooit bij de standaardsjablonen houden?

20.00 Als echtgenoot me moet helpen met iets dat eigenlijk heel simpel is (en dat ik dus gewoon had moeten weten), besluit ik dat het genoeg geweest is. Ik zet de radio aan en ga breien. Echt ontspannen lukt niet, want ik blijf over mijn nieuwe boek nadenken.

22.00 Die verbroken relatie is het probleem. Het was een cliché verhaal, hij ging vreemd, zij betrapte hem en is nu boos en verdrietig. Komt vaak voor en is op zich niets mis mee voor een boek, maar de situatie past helemaal niet bij het karakter van mijn hoofdpersoon. Dat moet anders. Misschien is dat de oplossing. Zal ik nog even...? Mijn laptop ligt nog onder handbereik, maar eigenlijk ben ik veel te moe. Dat wordt niets meer. Echtgenoot is ook eindelijk klaar met werken (nou ja, hij is gestopt voor de dag), dus het is tijd om nog even rustig te praten met een glaasje wijn en op de achtergrond het gezellige gekwebbel van één van mijn favoriete Veronica-dj's.

0.00 Alweer aan de late kant gaan we naar bed. Ik bedenk wat ik morgen allemaal wil doen en probeer in mijn hoofd alvast mijn verhaal te herschrijven. Ik merk dat ik daardoor niet kan slapen en houd mezelf voor dat ik morgen kan gaan schrijven. Als ik tijd heb. Ach, dat boek komt wel af. Ooit.

Een fijne verjaardag

Vorig jaar heb ik er bewust voor gezorgd dat ik aan de andere kant van de wereld zat tijdens mijn verjaardag. Ik had simpelweg geen zin om het te vieren.
Maar dit jaar was ik er dus wel. En het was een fijne dag.

:: het hele gezin thuis
:: mijn ouders op visite
:: lieve felicitaties via sms, email, facebook en blogreacties van andere familie en (blog)vrienden
:: eigen gebakken brownies
:: een heerlijk stoofpotje (vergeten foto's te maken)
:: de perfecte cadeautjes (bloemen, boeken en breiwol, wat wil een mens nog meer?)

En de winnaar is...

Ik heb het hele proces voor jullie vastgelegd...

namen deelnemers (toch nog 10!) op briefjes schrijven

dichtvouwen

in theemuts stoppen

echtgenoot trekt een lootje

het winnende lootje

Marka, gefeliciteerd! Ik stuur de boeken zo gauw mogelijk naar je toe. Je adres heb ik, tenzij ik een verhuisbericht gemist heb ;-) 

Niet erg diepzinnig

Ik was daarnet een vreselijk diepzinnig blogje aan het schrijven, maar dat heb ik gedelete.
Want eigenlijk was het niet diepzinnig. Het was vooral vreselijk.
Ik zat namelijk heel erg inspiratieloos mijn best te doen om toch een stukje te produceren. Niet slim, want dat is helemaal niet leuk om te lezen.
Dan kan ik jullie beter opzadelen met een foto van de houding waarin onze kat tegenwoordig vaak op schoot ligt. (lig dood! braaf! roepen wij dan...)

p.s.: jullie hebben nog tot donderdagochtend de tijd om mee te doen aan mijn giveaway! (en nog een dagje langer voor die van Anita)

Deadlines?

Het hebben van deadlines hoort er bij als je schrijfster bent. Of in ieder geval als je een uitgever (of meer dan één) hebt, die af en toe iets van je verwacht.
Maar de laatste tijd begint het tot me door te dringen dat ik tegenwoordig alleen nog maar leef voor deadlines. En het houdt nooit op. Heb ik net opgelucht het manuscript voor een Dorpslevenverhaal naar de uitgever gemaild, bedenk ik dat ik mijn nieuwste boek eigenlijk al maanden geleden af had willen hebben. En als ik dat (eindelijk) af heb, staat het volgende boek of verhaal al weer te trappelen om afgewerkt te worden.
Ooit kon ik 's ochtends niet wachten tot ik achter mijn laptop kon schuiven om me weer in de levens van mijn hoofdpersonen te verdiepen. Tegenwoordig is mijn eerste gedachte dat ik mijn woordendoel moet halen. Jammer. En het werkt ook niet echt, want ik heb regelmatig last van writer's block.

Het ergste is dat ik het niet alleen in mijn schrijfwerk doe. Alles krijgt een deadline. Het huishouden (wat dom is, want dat werk houdt nu eenmaal nooit op), de tuin (al even dom, want het onkruid groeit vrolijk verder waar ik het net heb weggehaald) en zelfs mijn hobby's. Want ik ben bezig de laatste restjes van mijn wol op te breien voor ik eindelijk (na ruim een jaar) weer eens nieuw garen mag kopen en ik ben voortdurend bezig te bedenken wanneer ik daarmee klaar moet zijn.

Ik dacht altijd dat het goed was om doelen te stellen, datums te prikken en lijstjes te maken. Maar dat is het niet. Het gaat ineens allemaal om het einddoel en aangezien er steeds een nieuw einddoel bijkomt, is de weg ernaartoe allesbehalve leuk.
Dat is niet hoe ik wil leven.

Deze tekst had ik jaren geleden al als onderschrift op een forum:

Happiness is not a station you arrive at, but a manner of traveling.

Het is een citaat van Margaret Lee Runbeck en ze  heeft gelijk. Ik stop er mee. Ik ga het anders doen.

Niet meer: 'volgende maand moet dat boek af' maar: 'ik ga lekker verder schrijven'
Niet meer: 'vandaag moet die tuin netjes' maar: 'ik ga fijn in de tuin rommelen'
Niet meer: 'morgen moet die mand met restjes leeg zijn' maar: 'ik ga eens een paar steekjes breien'

Wist je dat zelfs stofzuigen en dweilen op die manier leuker is? Ik wel, want dat heb ik dus net gedaan. Met een klein momentje waarop ik vergat dat het dus niet erg was als ik niet voor de koffie gedweild had. Kan ook erna. Het gaat nu eenmaal niet sneller dan het gaat. Maar toen ik dat eenmaal aanvaard had, leek het wel alsof het ineens een veel minder vervelende klus was.

Ik vraag me nu wel af of ik de enige ben die zichzelf voortdurend deadlines en doelen stelt. Of is dat een kwaaltje waar jullie ook aan lijden?

In de tuin :: lente!

Tegenstelling ~ achtergrond en giveaway

Ik beloofde vorige week iets te vertellen over de achtergrond van mijn nieuwste boek, maar nu zit ik hier met een griephoofd tussen de hoestbuien door naar mijn scherm te staren. Ik hoop dat ik nog iets zinnigs kan schrijven, maar het valt niet mee mijn gedachten onder woorden te brengen.

(Auto)biografisch?

Het lastige is dat mensen vaak niet begrijpen hoe een verhaal geïnspireerd kan zijn door je eigen leven en je omgeving en toch op geen enkele manier autobiografisch. Ik ben dus een beetje terughoudend met ronduit zeggen dat ik in mijn naaste omgeving te maken heb met dyslexie en hoogbegaafdheid en de problemen die daar bij horen. Ja, nu zeg ik het dus toch. Maar lees alsjeblieft verder. Ik vind dat ten eerste moeilijk omdat het niet (alleen) mijn verhalen zijn, maar (ook) die van anderen. Die kan en mag ik dus niet zomaar vertellen. En ten tweede is het niet zo dat Diederik en Nina letterlijk gebaseerd zijn op die personen. Geïnspireerd, ja. Maar niet meer dan dat. Wat Diederik en Nina zeggen, denken, voelen en meemaken komt allemaal uit mijn eigen fantasie en is dus op geen enkele manier (auto)biografisch.

Trilogie

Zo, nu ik dat duidelijk heb gemaakt (hoop ik), kan ik vertellen dat ik er enorm trots op ben dat Incognito uiteindelijk is uitgegroeid tot een heuse trilogie. Voor degenen die niet al mijn boeken kennen: Incognito was mijn tweede boek, waarin Sofie, een beroemd fotomodel probeert onder te duiken na een paar nare ervaringen met de roddelpers. Het idee om daar een vervolg op te schrijven ontstond al tijdens het schrijven van Incognito. Ik vond namelijk dat haar zusje Renske een eigen boek verdiende. In Dilemma lezen we dus hoe Renske, vier jaar na Incognito, worstelt met keuzes op het gebied van de zorg voor haar dochtertje, haar carrière en de liefde.
Eigenlijk was het verhaal daar afgelopen. Maar ik liet me verleiden tot een derde boek in deze serie. Ten eerste omdat het me geweldig leek om een trilogie te schrijven en ten tweede omdat er één persoon uit Dilemma was die door het grootste deel van mijn lezers verkeerd begrepen werd. En dat vond ik jammer.
Dus wilde ik nog een verhaal schrijven dat duidelijk maakte wat hem - ik heb het over Diederik, de natuurlijke vader van Renskes dochtertje - nu eigenlijk maakte tot wie hij was. Maar aangezien ik altijd vanuit één hoofdpersoon schrijf en mijn boeken nu eenmaal vrouwenboeken zijn, verzon ik een au pair die bij Sofie en Renske gaat werken en zo met Diederik in aanraking komt. Dat gaf me meteen de gelegenheid om nog een keer een kijkje in het leven van die twee te nemen. Dat is het leuke van een trilogie tenslotte.
Het is echter geen vervolgverhaal. De drie boeken zijn prima afzonderlijk te lezen.

Hoogbegaafdheid en dyslexie

Toen ik begon met schrijven wist ik wel dat Diederiks probleem zijn hoogbegaafdheid was. Dat wordt in de andere boeken al aangestipt. Maar Nina leerde ik pas goed kennen toen ik eenmaal bezig was.
Het werd een verhaal dat me diep raakte. Oké, dat doen al mijn verhalen als ik ermee bezig ben. Anders zou ik ze niet kunnen schrijven. Maar naast het emotionele aspect (omdat het nu eenmaal geïnspireerd was door mijn eigen omgeving) zat ik ook met het maatschappelijke aspect. Ieder mens is uniek, maar als ik publiek wil maken dat de onderliggende thema’s van dit boek hoogbegaafdheid en dyslexie zijn, moet ik wel zorgen dat de hoofdpersonen herkenbaar zijn voor alle (nou ja, zo veel mogelijk) mensen die er mee te maken hebben en niet alleen voor mijn specifieke situatie. Ik heb dus heel wat research gedaan, waaruit bleek dat mijn eigen ervaringen wel degelijk klopten.* En ik hoop dat mijn boek een klein beetje kan bijdragen aan wat meer begrip voor zowel hoogbegaafden als dyslectici.

*Veel van mijn informatie komt van het internet, maar ik heb besloten geen url’s te noemen, omdat bijna alle websites over dyslexie en hoogbegaafdheid gemaakt zijn door mensen die ‘oplossingen’ verkopen en ik heb geen tijd om me te verdiepen in de vraag of dit goede oplossingen zijn waaraan ik mijn naam wil verbinden.

Nu klinkt het alsof ‘Tegenstelling’ een zwaar en dramatisch boek is, maar wie mijn andere boeken gelezen heeft, weet dat dat mijn stijl niet is. Het is in de eerste plaats een gezellige, gemakkelijk te lezen roman, met gewone mensen, familiesituaties,  liefdesverwikkelingen en een tikje spanning, die prima past bij al mijn andere boeken.

Winnen?

Nieuwsgierig geworden? Er zijn een aantal manieren om daar iets aan (mee?) te doen.
- je zou mijn boek kunnen kopen (hier bijvoorbeeld)
- je kunt de samenvatting en het eerste hoofdstuk (als pdf te downloaden) hier vinden
- je kunt meedoen aan mijn giveaway

Je hoort het goed: ik geef een exemplaar gratis weg. Sterker nog, ik geef de hele trilogie weg. Alledrie de boeken. Tegenstelling kan prima gelezen worden zonder de andere twee boeken te kennen, maar dat maakt het niet minder leuk om ze alledrie te hebben, toch?

Wat moet je daarvoor doen?
Niet veel:
- laat een reactie achter op deze blogpost
- volg mijn blog (niet verplicht, zou wel leuk zijn)
- vertel anderen over mijn giveaway op je blog, facebook en/of twitter (niet verplicht, wel lief)
Op mijn verjaardag (16 mei) maak ik de uitslag bekend.


Meedoen is niet meer mogelijk. Kijk hier wie er gewonnen heeft.

Tegenstelling

Mijn zesde boek, het derde (afzonderlijk te lezen) deel van een trilogie. Oh wow. Soms kan ik niet geloven dat dit allemaal echt gebeurd...

(vanaf 1 mei te koop - volgende week vertel ik meer over het verhaal en de achtergrond en geef ik een exemplaar weg)

Opgeruimd, maar niet klaar

Oeps, alweer een week overgeslagen. Mijn excuus? Te druk. Wat eigenlijk geen excuus is, want ik heb het altijd te druk. Deze week was ik afwisselend bezig met het opruimen van mijn slaapkamer en ziek zijn. Hooikoorts. En stofallergie, hoogstwaarschijnlijk. Maar dat laatste leed is geleden. De slaapkamer is opgeruimd.

Ik heb altijd heel veel bewondering voor mensen die kastjes-per-dag plaatsen of van iedere klus een voor- en een nafoto hebben. En dan zijn die nafoto's ook altijd helemaal perfect. De waarheid is dat mijn slaapkamer nog steeds een voor is. De lijst is enorm: afwerken (je kunt nog steeds zien waar de tussenmuur zat), vloer (we hebben nu een stuk laminaat en een stuk vloerbedekking met daartussen een kale strook), verven (kozijnen of zelfs al het houtwerk), en zo kan ik nog wel meer dingen bedenken. Maar dat doe ik liever niet, want dan krijg ik het benauwd. Voorlopig hebben we daar echt geen tijd voor (wegens voorgenoemde drukte en nog veel meer lopende klusprojecten).

Dus geniet ik nu maar van mijn opgeruimde slaapkamer. Vanuit de juiste hoek gefotografeerd ziet het er tenslotte toch best goed uit...

p.s. die mandjes op de boekenkast zijn leeg en gaan waarschijnlijk nog weg
p.p.s. ja, die balk is bekleed. Hij hangt voor ons net iets te laag. Ik heb een hersenschudding opgelopen door dat ding en op deze manier proberen we herhaling te voorkomen
p.p.p.s nog even iets heel anders: Anita houdt een leuke give-away ter ere van haar honderdste post op haar schrijfblog. Ze geeft o.a. een boek weg. Meedoen kan nog tot zondag.

Later toegevoegd: in het kader van leuke give-aways ook nog even melden: Aritha geeft een exemplaar van haar nieuwe boek 'Trouw aan jou' weg.

In mijn tuin

Al die regen heeft toch nog een voordeel. Twee voordelen zelfs. Ten eerste was mijn tuin echt toe aan een paar lekkere regenbuitjes. En ten tweede hoef ik me nu niet schuldig te voelen omdat ik geen tijd heb om in de tuin te werken.
Trouwens, mijn planten zien er zonder mijn hulp (èn in de regen) toch wel prachtig uit...

Ontrommelen

Ik was van plan vanochtend meteen te beginnen met het schrijven van een gezellig stukje. Ik wist alleen nog niet waarover. Want het is eigenlijk nog net iets te vroeg om enthousiast over mijn nieuwste boek te gaan vertellen. Na vijf boeken weet ik inmiddels dat een geplande datum (volgende week al!) niets zegt over het moment waarop zo’n boek daadwerkelijk in de winkel ligt. Dus wacht ik nog even. Maar dat stukje zou er toch wel komen, nam ik aan. Gewoon gaan zitten en beginnen. Net als vroeger, even bijkletsen.

Het probleem was alleen dat het er niet van kwam om te gaan zitten. Ik ging namelijk alleen maar even de huiskamer opruimen en was daar vervolgens de hele ochtend mee bezig. Het was nodig, dat wel. In al die rare weken was ik niet verder gekomen dan even snel de stofzuiger erdoorheen halen. Of zelfs alleen maar de bezem. Dan blijft er nog wel eens wat liggen in de hoekjes en op de richeltjes.

Bovendien zijn we druk bezig met ontrommelen. Wat ik geen prettig woord vind, overigens. Want het is geen rommel dat ons huis zo vol maakt. De rommel is allang weg. Het zijn toch spullen die op de een of andere manier iets betekenen. Maar het is wel een feit dat er teveel van die spullen zijn.

Het is confronterend om anderen te helpen met een verhuizing. Tenminste, als je iemand bent die iets verder denkt dan de oppervlakte. Want voorbij de verbazing (wat een berg spullen hebben die mensen en waarom doen ze de helft niet gewoon weg) ligt het besef dat jouw huis ook vol kasten en hoekjes staat, waarin spullen staan waarvan anderen ook zouden zeggen dat ze best weg kunnen.

Dus ben ik nu bezig kasten leeg te ruimen en overbodige spullen weg te doen. Allemaal heel goed voor het moreel (want dingen wegdoen voelt vaak als een verlichting), maar ook vermoeiend (want je moet voortdurend beslissingen nemen) en stoffig (want al weken niet echt goed schoongemaakt).

Maar goed, de huiskamer is weer wat schoner en we zijn er bijna. Ik heb in de huiskamerkast op dit moment zelfs twee lege  planken. Dat lijkt fijner dan het is, want ik heb nog twee kasten waar ik eigenlijk van af wil en de inhoud daarvan past natuurlijk niet op die twee plankjes. Maar toch, het is een begin. En boven slapen we ook niet meer in een gecombineerde inloopkast/kantoor, maar begint er zowaar een echte, ruime slaapkamer tevoorschijn te komen (als we de stapels die ik nog moet sorteren even wegdenken). Ontrommelen gaat me blijkbaar goed af.

Nu nog een manier vinden om mijn hoofd te ontrommelen. Want dat zit een beetje vol. Niet alleen met huishoudelijke beslommeringen, maar ook met vier BTW-aangiftes die deze maand de deur uit moeten, een dochter die begeleid moet worden met haar thuisstudie PDB en tussen de bedrijven door probeer ik ook nog aan de twee verhalen waar ik mee bezig ben te schrijven. Of loop ik in ieder geval te bedenken hoe ik verder moet gaan als ik tijd heb. Dat die twee verhalen op dit moment een beetje door elkaar gaan lopen is niet echt handig, maar ik kom er wel uit. Gelukkig zijn beide hoofdpersonen erg goed in opruimen.

Ik weet eigenlijk niet wat er eerst was. Werd mijn opruimwoede geïnspireerd door deze hoofdpersonen, of is het juist andersom? Waarschijnlijk geen van beiden, of allebei. Het is gewoon de manier waarop ik schrijf.
Zowel geïnspireerd door als inspirerend voor mijn eigen leven.

Mooie momenten

Een groot deel van de mooiere momenten in de afgelopen maand brachten we door op Curacao. Gedeeltelijk voor werk (ik schreef bijna een half boek op onze hotelkamer terwijl echtgenoot klanten bezocht), gedeeltelijk voor ontspanning. En als het ergens mogelijk is om te ontspannen is het daar wel.

meer foto's hier

Aan buitenlanders uitleggen hoe het kan dat zo'n eiland aan de andere kant van de wereld toch ook Nederland is? Ik vond deze grappige video die het allemaal perfect in beeld brengt (inclusief het verschil tussen Hollanders en Nederlanders).

Terug

Ik was van plan in mijn eerste blogpost na mijn (meer dan een) maand pauze een opsomming te geven van alles wat ik in die vijf weken gedaan en beleefd heb.
In de trant van: verhuizingen van familieleden (niet ik, maar mijn hulp was nodig): 2; vierkante meter laminaat gelegd: 33; dozen uitgepakt: 50 (denk ik, meer kan ook); enzovoort. Maar een groot deel van die maand kan helemaal niet op die manier opgesomd worden (hoe tel je emoties?) en eigenlijk horen veel dingen ook niet in het openbaar op internet thuis. Een vriendin, die wel een nog niet helemaal volledige lijst kreeg, noemde de afgelopen weken een 'rollercoaster'. En dat dekt de lading bijzonder goed.

Eigenlijk vraag ik me af hoeveel zin het heeft om in het verleden te blijven hangen. Er waren lastige momenten, er waren gelukkig ook mooie momenten (misschien krijgen jullie daar in de loop van de week nog een paar foto's van te zien) en het is voorbij. Ik kan beter naar de toekomst kijken. Hoewel... In het verleden blijven hangen is niet goed, maar voortdurend 'vooruit leven' is ook niet handig. Dan vergeet je te genieten van het heden (in het engels is het woord voor 'heden' hetzelfde als het woord voor 'geschenk' - mooi vind ik dat).

Eigenlijk kan mijn eerste blog na deze pauze dus beter zo zijn:

Hallo, ik ben er weer. De zon schijnt en de bollen bloeien. Is dat niet fijn?

Bijna klaar en even pauze

De laatste fase van een manuscript... Altijd weer een lastig moment. Bijna klaar om los te laten.

Ik denk dat het tijd wordt om een officiele blog/sociale-media-pauze in te stellen. Misschien onnodig, want ik blog, tweet, update en reageer al niet echt veel meer. Voor jullie (vrienden, volgers, lezers) verandert er dus weinig.
Maar ik ben er zelf in gedachten wel steeds mee bezig en daar heb ik eigenlijk helemaal geen tijd (en energie) voor. Ik weet nu al dat maart een nog heftigere maand gaat worden dan februari. Gelukkig niet alleen met nare dingen, dat scheelt dan weer, maar wel met genoeg deadlines, taken en activiteiten op de agenda om me druk bezig te houden. En daar zal vast nog wel van alles bijkomen, want er gaat nu eenmaal nooit iets zoals ik het gepland heb.
Ik heb nog overwogen om net als in de herfst een fotoproject te starten met '30 dagen lentefoto's', maar ik had niet het gevoel dat ik daarmee echt veel mensen blij maakte. Het was wel heel erg een staaltje 'blogvulling' en daar ben ik zelf ook niet zo dol op ;-)
In plaats daarvan ga ik dus gewoon melden dat ik er even tussenuit ga. In april hoop ik er weer te zijn.

Een dubbel cadeau

Voor Sinterklaas kreeg ik breigaren. Daar maak je me erg blij mee. Zeker als het leuke felle kleurtjes zijn en in het gedicht al staat dat ik er iets voor de kinderen in Zuid-Afrika van mag maken. En dat heb ik gedaan.
Het waren vier bollen heel dun garen, dus ik heb met een dubbele draad gebreid. Ik wist er vier mutsen uit te halen (en heb nog een restje voor een vierkantje).
Een cadeau met twee kanten: eerst het breien (altijd fijn) en daarna het weggeven (nog fijner).